Skocz do zawartości

scz

WHT Pro
  • Zawartość

    806
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Wszystko napisane przez scz

  1. Hosing Windows a Hosing Linux

    Serwery na windows są dostępne. Co prawda ich mało ale jednak są. Minus to, to że windows nie ma za dużo paneli. Windows: - dzwonie i mi mówią co jest nie tak (jak mam licencje) Linux: - szukam pomocy na forach
  2. i to by było na tyle heehehe
  3. http://ziddio.pl/forum/pozostale-problemy/o-ziddio-pl/ było już na forum.
  4. czyli tak jak mówiłem wypowiadasz się na temat czyiś usług nie testując ich. To że testowałeś inne darmowe hostingi nie znaczy że wszystkie tak samo mają. Oczywiście nawet płatne hostingi robią to co napisałeś więc reguły nie ma.
  5. Napisałeś ogólnie jak to wygląda usługa darmowego hostingu. Może najpierw przetestuj czyjeś usługi a potem wypowiedz się na ich temat. Wypowiadasz się tak jak byś testował usługi home a wypowiadał się o hekko.
  6. A sprawdzałeś? zanim się wypowiesz na jakiś temat to może sprawdź wpierw ich usługi. Ja widzę że nr g-g jest podany do kontaktu. A darmowy hosting i kontakt online? rzadkość. w Komercyjnym to standard. Poza tym nie powinno się wypowiadać na usługi czyjeś z których się nie korzystało.
  7. To że serwery w Pensylwanii nie oznacza że jest to zły hosting. Hostingu nie ocenia się tylko po lokalizacji choć jest to jeden z ważnych czynników.
  8. Prezenty od OVH

    ja klientem OVH jestem od kilku lat czuje się przez nich nie szanowany. Ktoś dostaje a inny nie nie równo traktują klientów.
  9. Prezenty od OVH

    Ja nic nie dostałem
  10. Intel Celeron 1.6 DualCore, 2Gb ramu, 120Gb dysk transfer 100mbps bez limitów (limit to średnie obciążenie łącza 10mbps jeżeli zostanie to przekroczone to łącze jest przycinane do 10mbps) Cena do uzgodnienia serwer jest opłacony do Lutego 2009 Możliwa Faktura
  11. Sprzedam server dedykowany

    co do ceny to będzie to około 120zł/ m-c (brutto) F. Wat na życzenie.
  12. Sprzedam server dedykowany

    do uzgodnienia.
  13. http://webtropia.de Oferta lepsza od OVH oraz od Hetzner!!
  14. nie zwróciłem uwagi na to że to promocja. A co do tego co i jak są mikropady na emaile odpowiadają na drugi dzień.
  15. Sprzedam server dedykowany

    USA (Pensylwania) ping ok. 100-120ms
  16. Jakość - jako tako. W przyszłym m-c kupuje od nich serwer
  17. Robi się ciekawie. W Europie coraz to lepsze oferty.
  18. nie ma na co się napalać. Jak będzie wtedy zobaczy się
  19. C:\Documents and Settings\Administrator>tracert ovh.pl Trasa śledzenia do ovh.pl [87.98.239.34] przewyższa maksymalną liczbę przeskoków 30 1 <1 ms <1 ms <1 ms 10.0.2.1 2 <1 ms <1 ms <1 ms gwe41.internetdsl.tpnet.pl [80.52.184.41] 3 11 ms 10 ms 11 ms poz-ru2.idsl.tpnet.pl [213.25.2.39] 4 9 ms 10 ms 10 ms z.poz-ru2.do.poz-r2.tpnet.pl [213.25.5.193] 5 * 18 ms 17 ms ge-2-0-0.war-r4.tpnet.pl [194.204.175.226] 6 75 ms 75 ms 77 ms pos0-5-0-0.ffttr1.FrankfurtAmMain.opentransit.net [193.251.250.157] 7 79 ms 78 ms 80 ms ge-4-1-0-0.fftcr4.Frankfurt.opentransit.net [193.251.242.33] 8 80 ms 78 ms 80 ms xe-4-2-0.edge3.frankfurt1.level3.net [4.68.127.197] 9 92 ms 90 ms 91 ms vlan89.csw3.Frankfurt1.Level3.net [4.68.23.190] 10 81 ms 89 ms 89 ms ae-82-82.ebr2.Frankfurt1.Level3.net [4.69.140.25] 11 96 ms 90 ms 91 ms ae-2.ebr1.Dusseldorf1.Level3.net [4.69.132.137] 12 99 ms 89 ms 90 ms ae-45-105.ebr2.Dusseldorf1.Level3.net [4.69.141.78] 13 104 ms 91 ms 89 ms ae-44.ebr1.Amsterdam1.Level3.net [4.69.141.74] 14 98 ms 88 ms 89 ms ae-1-51.edge3.Amsterdam1.Level3.net [4.68.120.18] 15 87 ms * * 30g.level3.ams-1-6k.routers.ovh.net [213.251.130.69] 16 * 98 ms 156 ms 40g.rbx-2-6k.routers.ovh.net [91.121.131.9] 17 99 ms 102 ms 100 ms 160g.th2-1-6k.routers.ovh.net [213.186.32.202] 18 176 ms 108 ms 179 ms 80g.p19-2-6k.routers.ovh.net [213.186.32.150] 19 107 ms 107 ms 108 ms 10g.p19-57-6k.routers.ovh.net [213.251.128.34] 20 * * * przeszło 100ms
  20. Po angielsku mówi ale słabo
  21. E-sądy

    według sądu może to być inaczej trochę niżej trochę literatury : Uchwała SN z dnia 20 września 2007., sygn. I KZP 26/07 Treść: Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.), kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.). […] Prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskim gwarantowanym Konstytucją RP oraz przepisami konwencji międzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez to stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji RP gwarantuje każdemu, przeciwko komu jest prowadzone postępowanie karne, prawo do obrony, we wszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się doniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest „prawem do ochrony jednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagraża bądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo do obrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym” (D. Dudek: Konstytucyjna wolność człowieka a tymczasowe aresztowanie, Lublin 1999, s. 202). Trybunał Konstytucyjny również przyjmuje szerokie rozumienie konstytucyjnego prawa do obrony: „Jest ono bowiem nie tylko fundamentalną zasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardem demokratycznego państwa prawnego” (wyrok z dnia 17 lutego 2004 r., SK 39/02, OTK-A 2004, z. 2, poz. 7). […] Zasadę prawa do obrony w polskim procesie karnym statuuje przede wszystkim art. 6 k.p.k. Jedną z gwarancji tak rozumianego prawa do obrony jest ustanowione w art. 175 § 1 k.p.k. prawo oskarżonego do milczenia w procesie, wyrażające się w uprawnieniu do odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania lub do odmowy składania wyjaśnień, a także unormowana w art. 74 § 1 k.p.k. reguła nemo se ipsum accusare tenetur . Stosownie do treści tego ostatniego przepisu oskarżony (podejrzany) nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Z obu tych unormowań wynika zatem brak obowiązku samooskarżania się, a więc i dostarczania dowodów przeciwko sobie. Zauważyć przy tym należy, że ostatni z przepisów stanowi realizację wymogu wynikającego z art. 14 ust. 3 lit. g ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, otwartego do podpisu 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), w myśl którego każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo, na zasadzie równości, do niezmuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu należy zatem przyjąć, że zakres zastosowania zasady nemo tenetur jest szerszy niż gwarancje procesowe oskarżonego (podejrzanego). Chroni ona bowiem także każdego uczestnika postępowania karnego, który zobowiązany jest do składania oświadczeń procesowych (świadka, biegłego, strony postępowania), a który w razie ujawnienia przestępstwa mógłby być narażony na odpowiedzialność karną. Zatem chroni potencjalnego podejrzanego jeszcze przed postawieniem mu jakiegokolwiek zarzutu, od momentu popełnienia czynu [por. Z. Sobolewski: Samooskarżenie w świetle prawa karnego ( nemo ipsum accusare tenetur ) Warszawa 1982 r., s. 11; P. Wiliński: Zasada prawa do obrony w polskim procesie karnym, Kraków 2006 r., s. 356]. Również Europejski Trybunał Praw Człowieka uznaje prawo do milczenia oraz wolność od samooskarżenia za elementy „składowe międzynarodowych standardów stanowiących o istocie rzetelnego procesu”, potwierdzając tym samym prawo każdego człowieka do ochrony przed „niestosownymi naciskami ze strony organu przesłuchującego, który dąży do zmuszenia jej do ujawnienia obciążających ją okoliczności”. Takie stanowisko zajął m.in. w sprawie Paul Serves przeciwko Francji , równocześnie przy tym uznając za „nielegalną próbę przesłuchania w charakterze świadka osoby, która z dotychczasowych działań organów może wnioskować, że złożone przez nią zeznania zostaną wykorzystane w przyszłości przeciwko niej samej” [wyrok z dnia 20 października 1997 r., RJD 1997−VI, § 45−47 w: M. A. Nowicki: Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo, t. 1 (Prawo do rzetelnego procesu sądowego), Kraków 2001, s. 42]. […] Żródło: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba - Karna i Izba Wojskowa, Wyd. Red. Palestry z 2007 r. nr 10 poz. 71 [/b][/color] WYROK Z DNIA 9 LUTEGO 2004 R. V KK 194/03 Prawo do obrony, o którym stanowi art. 6 k.p.k., zapewniające oskarżonemu (podejrzanemu) swobodę wypowiedzi co do zarzuconego mu czynu zabronionego, chroniące zarazem przed poniesieniem odpowiedzialności karnej z powodu ich treści, nie legalizuje innych zachowań oskarżonego o znamionach czynu zabronionego, choćby zmierzały one do uniknięcia bądź złagodzenia odpowiedzialności za czyn zarzucony. UCHWAŁA Z DNIA 20 WRZEŚNIA 2007 R. I KZP 26/07 Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.), kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.). WYROK Z DNIA 12 STYCZNIA 2006 R. II KK 29/05 Pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (art. 7 k.p.k.). Postanowienie SN z dn. 13 stycznia 2004r., sygn. V KK 170/03 „Wątpliwości o jakich mowa w art. 5 § 2 kpk odnoszą się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, a więc do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, które nie dadzą się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji”. Art. 5. § 1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. § 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Wyrok SN z dn. 23 lipca 2003r.- sygn. V KK 375/02 “Przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej w art. 7 kpk wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 kpk), rozważenie wszystkich okoliczności zgodnie z zasada określoną w art. 4 kpk oraz wyczerpującego i logicznego- z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego- uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt. 1 kpk)”. Art. 7. Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Art. 410. Podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Art. 2. § 1. Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, 2) przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, 3) uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. § 2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne. Art. 4. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Art. 424. § 1. Uzasadnienie powinno zawierać: 1) wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku. § 2. W uzasadnieniu wyroku należy ponadto przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających, uwzględnieniu powództwa cywilnego oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku. WYROK Z DNIA 19 PAŹDZIERNIKA 2004 R. II KK 279/04 W myśl przepisu art. 387 § 2 k.p.k. uwzględnienie przez sąd wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego jest możliwe tylko wtedy, gdy nie budzi wątpliwości nie tylko zasadnicza kwestia sprawstwa czynu przez określoną osobę, ale wszelkie te okoliczności, które są istotne dla ustaleń o odpowiedzialności karnej sprawcy, w tym dla właściwej oceny prawnej czynu będącego przedmiotem osądu. UCHWAŁA Z DNIA 11 STYCZNIA 2006 R. I KZP 49/05 Oskarżony, który składając wyjaśnienia w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, fałszywie pomawia inną osobę o współudział w tym przestępstwie w celu ukrycia tożsamości rzeczywistych współuczestników tego przestępstwa, a nie w celu własnej obrony, wykracza poza granice przysługującego mu prawa do obrony i może ponosić odpowiedzialność karną z art. 234 k.k. Art. 234. Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Art. 17. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa, 3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, 4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze, 5) oskarżony zmarł, 6) nastąpiło przedawnienie karalności, 7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, 8) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych, 9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela, 10) brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej, 11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie. § 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane. § 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających. (3K 819/35 Zb.O.1936 z.3 poz.121 WPP 1936 z.3 s.81) „Oskarżony nie jest i nie może być skrępowany w przytoczeniu okoliczności, chociażby krzywdzących inne osoby, o ile okoliczności te mogą zaważyć na wyroku. Nawet jeżeli „ (...) oskarżony w toku obrony przytacza nieprawdziwe okoliczności, zawierające przedmiotowe cechy zniesławienia, nie dopuszcza się czynu przestępnego, o ile okoliczności te podniósł w dobrej wierze i w przekonaniu, iż mają one znaczenie dla jego obrony”. Wyrok S.N. z 11.10.1977 r. VI KRN 235/77. Wyrok S.N. z 28.XI.1978 r. VI KRN 246/78/ Istotą procesu karnego jest przede wszystkim wykrycie prawdy materialnej, dlatego też strony muszą mieć swobodną możliwość przytaczania różnych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie i karze lub też o niewinności. Przestępstwo zniesławienia (art. 212 kk) może zostać popełnione tylko umyślnie- działanie sprawcy bezspornie musi być nasycone złą wolą i ze świadomością co do konsekwencji pomówienia. Ad 2) Pomówienia świadka w zeznaniach, gdzie zeznawał pod odpowiedzialnością karną zwykle należy rozpatrywać w świetle wyczerpania znamion przestępstwa z art. 233kk lub z art. 234, względnie z art. 235 kk i 236 kk jeśli świadek jest stronę procesu. W świetle art. 212 kk jedynie co do okoliczności wybiegającym poza okoliczność zdarzenia na którą to dany świadek jest przesłuchiwany. Według mnie nie można rozpatrywać zeznania świadka stricte pod względem pomówienia- zniesławienia skoro wypowiada się na temat zdarzenia- które może subiektywnie jak i niedoskonale odbierać- jeśli tak to czyn ten należy już rozpoznawać na podstawie art. 233 kk. Nie należy zapominać, że przestępstwo popełnia się wyłącznie umyślnie chyba, że ustawa stanowi inaczej- co w praktyce świadkowi, który rzeczywiście był odbiorcą zdarzenia- obserwatorem udowodnić takowe wyczerpanie znamiona przestępstwa jest mało prawdopodobne- biorąc pod uwagę fakt, że zeznania odmienne, sprzeczne, nieszczere nie stanowią od razu zeznań fałszywych. Art. 233. § 1. Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 2. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. § 3. Nie podlega karze, kto, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania, składa fałszywe zeznanie z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym. § 4. Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 5. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli: 1) fałszywe zeznanie, opinia lub tłumaczenie dotyczy okoliczności nie mogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, 2) sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy. § 6. Przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Art. 234. Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Art. 235. Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi, kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne albo w toku postępowania zabiegi takie przedsiębierze, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Art. 236. § 1. Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. Nie podlega karze, kto zataja dowody niewinności z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym. Sygn. akt I KZP 26/07 U C H W A Ł A Dnia 20 września 2007 r. Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w składzie: Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki Sędziowie: SN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca) WSO (del. do SN) Tomasz Artymiuk Protokolant: Marcin Pawełek przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga w sprawie: Andrzeja Ś., Mariusza O., Sylwii Z., Agnieszki K. i Izabeli S. po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w Ł., postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt V Ka 90/07, zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy: 1) czy osoba przesłuchiwana w sprawie w charakterze świadka w postępowaniu toczącym się in rem o przestępstwo, którego popełnienie może zostać jej zarzucone, złoży fałszywe zeznania w tym lub innym postępowaniu co do okoliczności związanych z tym przestępstwem lub działalnością przestępczą w obawie przed grożącą odpowiedzialnością karną – korzysta z prawa do obrony, jak osoba podejrzana (art. 6 k.p.k.), polegającego na braku obowiązku dostarczenia dowodów na swoją niekorzyść (art. 71 § 1 in fine k.p.k. – nemo se ipsum accusare tenetur); 2) czy w opisanej sytuacji procesowej, złożenie zeznania w charakterze świadka, przy prawidłowym pouczeniu o art. 183 § 1 k.p.k., które ze względu na ich treść wypełniłyby znamiona czynu z art. 233 § 1 k.k. – nie uwalniają takiej osoby od odpowiedzialności karnej u c h w a l i ł 1) Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.) kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.); 2) odmówić udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie. UCHWAŁA Z DNIA 26 KWIETNIA 2007 R. I KZP 4/07 Nie ponosi odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 k.k. osoba, która przesłuchana została w charakterze świadka wbrew wynikającemu z art. 313 § 1 k.p.k. nakazowi przesłuchania jej jako podejrzanego. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2001 r. II AKa 74/2001 Krakowskie Zeszyty Sądowe 2002/10 poz. 81 Prokuratura i Prawo - dodatek 2002/9 poz. 22 Nie jest dopuszczalne skazanie sprawcy fałszywych zeznań za przestępstwo określone w art. 233 § 1 kk, jeżeli w postępowaniu karnym, w którym występował jako oskarżony, złożył uprzednio w charakterze świadka zeznania co do okoliczności związanych z zarzucanym mu czynem. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 6 września 2005 r. WK 18/2005 Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych 2005 poz. 1612 Nie jest dopuszczalne skazanie sprawcy fałszywych zeznań za przestępstwo określone w art. 233 § 1 kk, jeżeli w postępowaniu karnym, w którym występował jako oskarżony, złożył je uprzednio w charakterze świadka co do okoliczności związanych z zarzucanym mu czynem. Skazanie takie obraża art. 6 i art. 74 § 1 kpk a w rezultacie jest rażąco niesłuszne. Wyrok SA w Katowicach z dnia 11 maja 2006r., sygn. II AKa 55/06 Treść: Sam fakt odmowy składania zeznań przez pokrzywdzonego na rozprawie świadczy, zważywszy na więzy rodzinne i wspólne zamieszkanie oskarżonego i pokrzywdzonego, o pojednaniu, a co najmniej o przebaczeniu oskarżonemu przez pokrzywdzonego, a nie jest tylko wyrazem skorzystania z instytucji prawa procesowego. UCHWAŁA SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW Z DNIA 22 STYCZNIA 2003 R. I KZP 39/02 Bezpodstawne uchylenie się od złożenia zeznania nie jest „zatajeniem prawdy” w rozumieniu art. 233 § 1 k.k. WYROK Z DNIA 21 STYCZNIA 2008 R. III KK 403/07 Złożenie fałszywych zeznań przez osobę przesłuchaną w charakterze świadka w postępowaniu dotyczącym przestępstwa popełnionego przez innego sprawcę jest odrębnym przestępstwem, zatem nie zachodzi związek, tym bardziej „ścisły”, między tymi przestępstwami, uzasadniający połączenie spraw we wspólnym postępowaniu. WYROK Z DNIA 28 PAŹDZIERNIKA 2004 R. III KK 51/04 W wypadku, gdy jedynym dowodem, choćby nawet bezpośrednio obciążającym oskarżonego, są zeznania świadka rozpoznającego w nim sprawcę zarzucanego przestępstwa, a istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, stwarzającej realną szansę uzyskania wyniku umożliwiającego potwierdzenie lub zaprzeczenie wiarygodności dokonanego rozpoznania, to obowiązkiem sądu orzekającego, wynikającym z treści art. 366 § 2 i art. 167 k.p.k., konkretyzujących nadrzędny cel procesu karnego – zasadę prawdy materialnej – jest przeprowadzenie dowodu z takich opinii. Ad 3) Pomówienia świadka w zeznaniach- notatkach, gdzie był rozpytywany bez uprzedzenia o odpowiedzialności karnej nie można rozpoznawać na gruncie art. 233 kk, a jedynie pomówienia z art. 212 kk. Samo jednak pomówienie w dosłownym tego słowa znaczeniu przed wymiarem sprawiedliwości może stanowić znikomą szkodliwość czynu i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 par 1 pkt 3. Zwykle głębokie subiektywne nawet zeznania świadka dekompletują znamiona przestępstwa pomówienia jako, że takowe przestępstwo popełnia się wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Art. 29. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Art. 30. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Ad4) W sytuacji "pomówienia" nie zaistniałego w postępowaniu procesowym wszystko zależy w jaki sposób zostało przekazane i czy zarzut jest prawdziwy czy nieprawdziwy. Zeznanie w postępowaniu innym niż sądowe może wyczerpywać znamiona przestępstwa z art. 233 kk jeżeli toczy się ono na podstawie ustawy, której przepisy stanowią, że zeznania takowe służą za dowód w postępowaniu i tym samym świadek przed ich złożeniem zostaje pouczony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. (A. Zoll w: Kodeks karny, część szczególna, Komentarz do art. 212- 217 kodeksu karnego pod red. A. Zolla, Zakamycze 1999, s . 643-644). „Pomówienie ma miejsce tylko wtedy, gdy treść stanowiąca zarzut zostanie przekazana innej osobie niż ta, której zarzut dotyczy”. (A. Wąsek w: Komentarz do Kodeksu karnego. Legalis 2006. kom. do art. 212 kk) „Z użytego w § 1 sformułowania „kto pomawia inną osobę...” należy wnioskować, że dla bytu przestępstwa z art. 212 kk koniecznym jest, by hańbiące wiadomości zostały przekazane osobom innym niż te, których dotyczą. Nie można bowiem ,,pomówić” kogoś wobec niego samego. Pokrzywdzony może być oczywiście odbiorcą hańbiących zarzutów, mogą być one podnoszone w jego obecności, a nawet wprost do niego kierowane, ale pokrzywdzony nie może być odbiorcą jedynym i wyłącznym, bo wtedy nie ma mowy o pomówieniu. Musi być jakaś osoba trzecia, wobec której pokrzywdzony zostaje pomówiony”. Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej Art. 212. § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości,które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego. Art. 213. § 1. Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy. § 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu; jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego. Art. 214. Brak przestępstwa wynikający z przyczyn określonych w art. 213 nie wyłącza odpowiedzialności sprawcy za zniewagę ze względu na formę podniesienia lub rozgłoszenia zarzutu. Art. 215. Na wniosek pokrzywdzonego sąd orzeka podanie wyroku skazującego do publicznej wiadomości. POSTANOWIENIE Z DNIA 2 LUTEGO 2004 R. V KK 168/03 Zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy przez świadka w postępowaniu innym niż sądowe, wypełnia znamię czynności sprawczej przestępstwa określonego w at. 233 § 1 k.k. wtedy, gdy toczy się ono na podstawie ustawy, której przepisy stanowią, że zeznanie świadka służy za dowód w tym postępowaniu, i uprawniają zarazem przyjmującego zeznanie do uprzedzenia świadka o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie. Z uwagi na mnogość orzeczeń SN niedopuszczalnym i nie godnym jest w demokratycznym państwie prawa posługiwać się stalinowską zasadą „Dajcie mi człowieka, a znajdę mu paragraf”. Można przytoczyć też tu również ustawy wyższego rzędu. KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 2 kwietnia 1997 r. Art. 54. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej. KONWENCJA O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie protokołami nr 3, 5, i 8 oraz 11. (Tekst ujednolicony opracowano na podstawie Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 oraz Dz. U. z 1998 r. nr 147, poz. 962). (Polska podpisała Konwencję 26 listopada 1991 r., a ratyfikowała 19 stycznia 1993 r.) Artykuł 10 WOLNOŚĆ WYRAŻANIA OPINII 1. Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych. 2. Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej.
  22. E-sądy

    MicroSoft ma oddział w Polsce.
  23. E-sądy

    moron Nie prawda. Nie jest to piractwo bo nie da się wycenić strat a straty ponosi os. która jest na terenie Polski.
  24. BOD HOST - bodhost.com

    Trzeba docenić staranność w końcu liczy się też chęć komunikacji.
  25. E-sądy

    W przypadku takiej licencji nie podlega ona żadnym restrykcją gdyż nie ma przedstawicielstwa Polskiego zarazem to nie narusza prawa w Polsce.
×